De échte betekenis?

De échte betekenis?

A. Is er een domein waarin we: 1) aan de ene kant heel relativistisch zijn en meningsverschillen eenvoudig wegwapperen met een ‘ach, smaken verschillen en iedereen heeft gewoon een andere opvatting’; en 2) aan de andere kant zeer overtuigd zijn van het bestaan van absolute feitelijke objectieve waarheid en onderscheid in kwaliteit?

B. Bij welk onderwerp zeggen we aan de ene kant: ‘ach, het gaat over je gevoel en dat is persoonlijk’, en zijn we aan de andere kant ervan overtuigd dat we van experts moeten leren hoe ‘het’ in elkaar steekt?

C. Wanneer zeggen we aan de ene kant ‘tja ons perspectief (achtergrond, opvoeding, cultuur) is nu eenmaal anders’ en aan de andere kant: ‘ja, maar er is één goede manier om naar de zaken te kijken’?

ad C) Kunst lijkt op politiek. Opvattingen en gevoelens spelen een rol, en zijn evenzeer van belang als kennis over feiten en toestanden, bij het zoeken naar goede gezichtspunten. En die gezichtspunten moeten onderweg, in een zoektocht, gevonden worden.

ad B) Waarom zijn we bij kunst tegelijk heel eigenwijs én onzeker, en horen we het liefst van iemand anders de waarheid over ‘wat we zouden moeten vinden’? (Waarom hebben we op school niet meer geleerd over kunst, als het blijkbaar een onderwerp is dat vraagt om eigen meningen en het erg lastig is om die te formuleren?)

ad A) Al eeuwen komen onze diepste, scherpste en grootste denkers niet uit op een slotakkoord over de vraag hoe subjectiviteit en objectiviteit samenhangen in kunst. Omdat ze er op een paradoxale manier in verbonden zijn.

Dat paradoxale maakt wat mij betreft kunst zo enorm interessant om op verschillende manieren mee bezig te zijn. Om over na te denken, om te onderzoeken, om van te genieten. Kunst is een onuitputtelijke bron, al was het maar om gevoed te worden door de paradoxen of tegenstellingen die je erin tegenkomt. Subjectiviteit versus objectiviteit, individu versus gemeenschap, cultuur versus natuur, gedegenheid versus vernieuwing, leren versus weten, zoeken versus kennen, …? — Ik ben nog lang niet klaar. En vooral niet om er wegen in te zoeken met behulp van Visual Thinking Strategies. De aanpak is zo fijn en zo helpend, omdat er steeds recht gedaan wordt aan verschillende mogelijkheden: ze worden benoemd, erkend, en ‘in het spel getrokken’. Daarom doe ik zelf ook graag regelmatig als deelnemer mee bij een kijkgesprek dat iemand anders organiseert. Net als je denkt dat je ‘iets wel gezien hebt’, ha! Komt er toch weer iets nieuws in het spel.


Comments are closed.